Over gedachten, spanning en durven doen
Soms lijkt het alsof we onze gedachten zijn. Ze ratelen maar door, hebben overal een mening over en waarschuwen ons voor van alles wat spannend, nieuw of onbekend is. “Niet doen hoor.” “Wat als het misgaat?” “Je kunt het toch niet.” Best vermoeiend. En als je net als ik en veel kinderen en jongeren die ik begeleid ook nog eens gevoelig op prikkels reageer (hoogsensitief), kunnen die gedachten extra stress geven. Alles voelt meteen groot, spannend en belangrijk. Wat mij helpt? Ik stop mijn gedachten niet weg, maar ik luister er ook lang niet altijd naar. Dan zeg ik: “Dikke doei gedachte, ik ga het tóch doen.”
Voorbeeld uit de praktijk
Daar stond ik dan in de bergen in Canada op mijn ski’s. In een rood uniform met het witte kruis, rugzak op met EHBO-tas en een radio. Ik werkte bij de Ski Patrol op Vancouver Island. Mijn gedachte tijdens de eerste dagen: “Ik hoop maar dat er geen incident komt, want ik kan dit helemaal niet.” Het liefst was ik ergens de bosjes in geskied om mezelf onzichtbaar te maken. Helaas snapte ik ook wel dat dat geen optie was, al was het alleen al omdat mijn uniform knalrood was. En ja, ik wilde dit zó graag: werken bij de Ski Patrol. Ze hadden me nog aangenomen ook. Een van mijn vele gedachte daarbij : “Ze hebben een grote fout gemaakt.” En waarom wil ik ook altijd dingen doen buiten mijn comfortzone, terwijl ik juist iemand ben die gevoelig is en vaak even tijd nodig heeft om te wennen aan nieuwe situaties? Toch ben ik iedere keer weer blij dat ik het doe, al is het met knikkende knieën en een hoofd vol gedachtes.
Wat ik leerde op de piste (en niet alleen over EHBO)
Bij de Ski Patrol ontdekte ik hoe belangrijk het is om mijn gedachten en het bijbehorende paniekgevoel niet te serieus te nemen. Als er een incidentmelding binnenkwam, ski je zo snel en veilig mogelijk naar de plek toe. Vaak staat er al een groep mensen te kijken en te roepen. Iemand ligt gewond in de sneeuw, de spanning en adrenaline zijn voelbaar. Juist dan moest ik vertragen, terwijl mijn gedachtes en de mensen om me heen het tegenovergestelde verwachtten. Eerst even ademhalen, kijken of de situatie veilig is, overzicht krijgen, en pas daarna naar de patiënt toe. In het moment had ik niet door hoeveel ik daarvan leerde. Niet alleen over EHBO, sneeuw en veiligheid, maar vooral over mezelf.
Je bent niet je gedachten
Deze ervaring leerde me: ik ben niet mijn gedachten. Mijn hoofd ratelt bijna de hele dag door. Soms zijn het fijne of grappige gedachten, soms observerende gedachten. Maar er zijn ook gedachten die spanning oproepen, me klein laten voelen en gebaseerd zijn op oude ervaringen. Bij Ski Patrol leerde ik ze niet te serieus te nemen. Ze mochten er zijn, ik zwaaide ernaar en zwaaide ze ook weer uit. Om vervolgens te doen wat ik wilde, hoe spannend het ook was. Dat doe ik nog steeds met alles wat ik graag wil, maar ook eng vind. En eerlijk is eerlijk, soms lukt het even niet. Dan neem ik mijn gedachten weer te serieus, tot ik het doorheb en op de rem trap. Soms heb ik daar even hulp bij nodig. En dat is helemaal oké. Fijn dat ik zulke lieve mensen om me heen heb.
Kinderen en jongeren helpen om weer te durven
Dat is precies wat ik zo mooi vind aan mijn werk bij Buiten Gewoon Beter. Ik begeleid kinderen en jongeren die vaak veel gedachtes hebben, dingen niet meer durven, zich onzeker voelen en gevoelig reageren op prikkels (hoogsensitief). Samen ontdekken we dat je niet je gedachten bént, dat je spanning aan kunt en dat je je weer goed kunt voelen van binnen. Dat je opnieuw vertrouwen kunt krijgen in jezelf en weer durft te doen wat je eigenlijk zo graag wilt. Dit doen we niet alleen door erover te praten, maar vooral door het te doen en te ervaren, op je eigen tempo en op de manier die past bij wie je bent.